Leven in Italië

Hoe is het eigenlijk om te leven op een afgelegen plek in Italië

In het vorige blog vroeg ik je naar je Italiaanse droom en vertelde ik dat wij nooit zo’n droom hadden, maar er wel al 22 jaar wonen. Ik wilde je een beetje uitdagen om niet alleen maar te dromen, maar het toeval ook een kans te geven. Er komen immers altijd mogelijkheden op je weg, maar zie je ze eigenlijk wel? En als je ze al ziet, laat je de mogelijkheid dan liggen of stap je in? Omdat wij die toevallige gebeurtenis in 1989 een kans hebben gegeven wonen we nu op de mooiste plek op aarde!
In dit blog geef ik je een inkijkje in ons leven op een afgelegen plek in Italië en waarom deze plek voor ons een goede keuze was.

Onze afgelegen plek in Italië

Zomaar een winterdag

Ik word nog vóór de wekker die op 7 uur staat, wakker. De zon piept al door de luiken. Wat is het toch heerlijk wakker worden als het al licht is en de zon zelfs schijnt. 
We zijn thuis in Umbrië op onze berg in the middle of nowhere. Het is corona tijd en we hebben besloten om dit jaar niet naar Nederland te gaan.

Zolang ik me kan herinneren sinds we in Italië leven, zijn we in deze periode in Nederland. We zien dan de kinderen en kleinkinderen, we bezoeken familie en vrienden en slaan weer allerlei dingen in die we hier in Italië niet kunnen krijgen.
In Nederland is het om 7 uur ‘s ochtends nog donker in de winter. Hier is het licht en dat is fijn.

De dag begint

We staan meestal rond 7 uur, half 8 op, omdat er altijd genoeg te doen is. Bovendien moeten de honden worden uitgelaten. Geen naar klusje want we zitten hier in Umbrië midden in de heuvels en vlakbij het bos. Om deze tijd kom je geen mens tegen of het moet eens een vroege jager zijn.
De ochtenden zijn zo mooi in de herfst en de winter! Er hangt vaak zo’n mystieke nevel in het dal met langzaam verplaatsende flarden waar de zon doorheen schijnt. Prachtig om dan met de honden te lopen. En vorige week werden we zelfs wakker met een dik pak sneeuw!

Werkdag

We nemen elke ochtend rustig de tijd voor het ontbijt en de koffie en meestal begint onze werkdag zo rond 10 uur. ‘Werkdag?’ zul je je afvragen! Ja, zeker een werkdag, want in deze tijd is het belangrijk om te werken aan onze marketing, klussen te doen in de tuin, onderhoudswerkzaamheden uit te voeren en administratieve klussen die zijn blijven liggen op te pakken.

Lunchen op zijn Italiaans

Na alle jaren die we hier in Italië leven zijn we gewend geraakt aan lunchen op zijn Italiaans. Dat betekent dat ik rond 12 uur ga koken zodat we rond 13 uur kunnen gaan eten. Een fijne gewoonte die vooral in de zomer erg handig is. Het is in de zomer immers overdag zo warm dat werken in de tuin overdag niet te doen is. Dat kun je ‘s ochtends heel vroeg doen, maar omdat ik dan meestal het zwembad ga schoonmaken en daarna mijn trainingsrondjes zwem, komt dat er niet echt van. Dus ga ik na 7 uur ‘s avonds de tuin in. En dan is het niet handig om dan ook nog eens eten te moeten klaarmaken. In de zomer is het rond 12 uur ook nog niet zo warm binnen en is eten klaarmaken binnen ook prettiger dan wanneer het huis ‘s avonds is opgewarmd.

Boodschappen doen

Maar even terug naar hoe het nou is om te leven op zo’n afgelegen plek in Italië. Want hoe doe jij dat bijvoorbeeld als je eten gaat klaarmaken? Bedenk je op de dag zelf wat je wilt eten en ga je ook die dag je boodschappen halen? Dat is voor ons natuurlijk niet te doen. De dichtstbijzijnde winkels liggen hier 12 km vandaan. Dat zou ons veel te veel tijd kosten.

Leven in Italië op een afgelegen plek betekent voor ons dat we proberen maar 1x per week boodschappen te doen

Nee, wij gaan 1 keer per week naar een wat grotere stad waar een paar supermarkten zijn en het ook 1 keer per week markt is. Op die dag proberen we alles te doen. Op de markt halen we fruit en groente die we niet in onze eigen moestuin hebben en we kopen er ook altijd kaas. De rest van de boodschappen halen we in de supermarkt. En natuurlijk nemen we die dag ook even de tijd om naar de bar te gaan om koffie te drinken met iets lekkers erbij. We hebben immers de tijd aan onszelf en er zit niemand op ons te wachten.

We leven in Italië op een afgelegen plek maar gaan dan wel gezellig koffie drinken met een dolce erbij als we 1x per week boodschappen doen in Marsciano

Niets doe je zomaar ‘even’

In de zomer, als we gasten hebben, zijn we altijd wat meer tijd kwijt om boodschappen te doen. En als we onze gasten treffen in de bar, nemen we daar ook gezellig onze tijd voor. Het wordt dan wel een beetje laat eer we terug zijn op Polmone. Sinds een paar jaar eten we dan een hapje tussen de middag in een restaurantje waar de Italianen die in de buurt werken ook meestal eten. Heel handig, als we dan thuis komen zijn we klaar en hoeven we ‘s avonds alleen nog maar een broodje te maken.

Zo’n boodschappendag kost wel minstens een halve dag hoor, want alleen al om naar de plaats te rijden waar wat grotere supermarkten zijn ben je 35 minuten onderweg.

Maar je krijgt er veel voor terug

Alles waarvoor je hier in Umbrië naar een andere plaats moet, kost veel tijd. Dat is het wisselgeld dat we betalen voor het wonen op zo’n prachtige plek als de onze! Je krijgt er immers zoveel voor terug. Neem nu deze coronatijd. Begin maart gingen we in lockdown. We mochten ons niet verplaatsen. Iedereen moest binnen blijven en mocht maximaal 500 m bij zijn huis vandaan.

Wij hebben daar helemaal geen problemen mee gehad want wij konden eigenlijk nog steeds  hetzelfde doen als wat wij altijd al deden. Want boodschappen doen mocht immers wel. En wij maakten in die periode, het was voorjaar en schitterend weer, lange wandelingen met de honden. Ik hoorde iedereen over de stress die ze ervoeren, maar dat ging allemaal langs ons heen.

Natuurlijk was het heel naar en een grote tegenvaller dat de gasten in maart niet mochten komen, maar ons leven had er niet van te lijden. De rust bleef hier hetzelfde, wat er ook gebeurde in de hele wereld.

De keuze

Voordat ik besloot om mijn baan in Nederland op te zeggen om hier te gaan wonen, kende ik natuurlijk de plek wel van alle vakanties die ik hier inmiddels had doorgebracht. Maar hoe het zou zijn om op die berg in Umbrië te gaan wonen, daar kon ik me geen voorstelling van maken behalve dat ik de plek heerlijk vond. Ik realiseerde me opeens dat hier geen krant in de bus zou glijden. En ik sprak de taal nog niet goed, dus de eerste tijd zou ik van maandag t/m vrijdag naar Perugia gaan om daar bij de Universiteit voor Buitenlanders Italiaans te gaan leren. 

De eerste jaren van ons leven in Italië

Dat was een fantastische tijd en omdat ik in Nederland ook moest reizen om bij mijn werk te komen, veranderde er qua dagindeling niet veel voor me. Ik ging ‘s ochtends vroeg met de trein naar Perugia en kwam aan het eind van de middag meestal weer thuis.

Perugia

Vooral de eerste 15 jaar waren we altijd buiten te vinden. De tuin moest aangelegd worden, ik wilde een moestuin beginnen en er stonden nog wat bouwprojecten op stapel. Daarnaast wandelden we veel door de velden en de heuvels rondom Polmone. 

Leven in Italië op een afgelegen plek betekent natuurlijk dat je een moestuin hebt!

En hoe is het nu

Inmiddels zijn alle bouwprojecten klaar, de tuin hoeft alleen onderhouden te worden en daar hebben we inmiddels hulp voor en de moestuin is inmiddels wat kleiner geworden. Wij zijn immers in al die 22 jaar dat we hier wonen ook 22 jaar ouder geworden! Nu genieten we vooral van het schitterende uitzicht dat we hier hebben. Een uitzicht dat nooit verveelt, in welk seizoen dan ook.

Leven in Italië op een afgelegen plek met een adembenemend uitzicht

Wij zijn beiden mensen die heel goed alleen kunnen zijn en tegelijkertijd ook heel sociaal. We kunnen het goed vinden met elkaar, maar het belangrijkste, als je op een afgelegen plek gaat wonen, is toch wel dat je goed kunt opschieten met jezelf.

Voor ons is het leven op een afgelegen plek in Umbrië een feest, elke dag weer. Ik heb in dit blog geprobeerd je een inkijkje te geven in ons leven, maar misschien ben ik wel iets vergeten wat jij heel graag nog zou willen weten. Vraag het me gerust.

In het volgende blog vertel ik je hoe ons dagelijks leven eruit ziet als er gasten zijn.

Vond je dit blog leuk om te lezen en denk je dat iemand in jouw vriendenkring het ook leuk vindt om te lezen? We vinden het heel fijn als je het dan zou delen

2 opmerkingen

  1. Hallo Roos, Ik vind je blogs zo leuk om te lezen. Fijn dat je ook de kleine en dagelijkse zaken beschrijft. Verheug me al op de volgende.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*